Linschotenloop 21,1 km.

19-December-2009

-7 graden brrrr… de organisatie heeft op de site gezet er alles aan te doen om het parcours sneeuw en ijs vrij te maken. Dat vind ik echt super van zo’n organisatie!

Met inlopen was ik heel dik ingepakt en nog had ik ijspegels aan m’n vingers, neus en tenen. Ik was bijna niet warm te krijgen. Na het inlopen binnen wezen rekken en nog een extra beschermlaagje olie over mijn armen en benen aanbrengen om het een en ander nog een beetje “warm” te houden tijdens de wedstrijd.

10 minuten voor de start ben ik het startvak ingegaan, om een paar minuutjes voor de start mijn 2 jacks, 2^e paar handschoenen en broek aan me moeder af te geven. Man, was wat het koud!! Het startschot klonk en we konden eindelijk bewegen! De wind voelde koud aan, voor de rest voelde ik me gewoon goed. De eerste 5 kilometer ging net onder de 18 minuten. Het tempo voelde erg gemakkelijk aan maar de kou was nu al niet te harde. Het gevoel in me handen en voeten was weg en mijn ogen begonnen raar aan te voelen. Het zicht werd wat minder en mijn beeld bewoog ook met de loopbeweging mee omhoog en naar beneden. Van de kou kreeg ik ook constant het gevoel van “stroom” schokjes in me onderarm vanuit mijn elleboog. Net zoals je voelt als je je “stroomboutje” stoot.

Het 10 km punt passeerde ik in 36.30 min. Met het tempo was niets mis, ik voelde me totaal nog niet alsof ik me moest inspannen maar de kou was een heel gevecht. Het zicht werd steeds minder en me ogen rolde soms gewoon weg. Ik moest me goed op de weg focussen, gelukkig waren het veel rechte wegen. Maar 3x passeerde we een dorpje waar we wat bruggetjes en bochtjes kregen. Dit koste me veel moeite om daar niet te vallen. De controle begon ik een beetje te verliezen. Gelukkig gingen we de laatste 5 kilometer in. Ik heb de klok volgens mij wel gezien, maar ik kan de tijd niet meer zeggen… Ik kon alleen nog maar aan de kantine denken. Zo snel mogelijk kleding aan en naar binnen. Ik finishte als 1^e dame in een tijd van 1.18.47 wat wel een nieuw PR betekend. Eenmaal over de finish begon ik te zwalke en voelde ik niets meer. Mijn pupillen waren groot en me zicht was slecht. Ik mocht bij een terraswarmer zitten en Thomas en me moeder kleedde me wat aan. Na een tijd bibberen en drinken begon ik me langzamerhand weer wat beter te voelen.

Op dit moment kan ik niet wachten om weer op een halve marathon te starten, want de tijd die ik nu gelopen heb gaat er ongetwijfeld aan!!! Alleen dan liever met een temperatuur boven het nul punt :)

De foto's zijn gemaakt door Carry van de AV Waterweg! En ook heb ik vanwege mijn persoonlijk record weer een foto van Aktiefoto gekregen :)