Deze wedstrijd stond al een tijdje in me agenda. Hier wilde ik een snelle 10 kilometer gaan lopen. Helaas gooide een buikgriep vanaf donderdag mijn plannen in de war. Liggen in me bed en maar hopen dat het zondag over zou zijn. Zaterdag voelde het al ietsje beter, alleen was het ‘s nachts toch weer zover; diverse keren rennen naar de badkamer. Zondag ochtend toch maar me spullen gepakt en op naar Den Haag. Om 11 uur moesten we ons melden, maar pas om half 12 kregen we onze nummers en chips. Om 12:45 was het plan om de genodigde atleten naar het startgebied te vervoeren per touringcar, en dit werd 12 uur. Aangekomen voor de start hadden we nog maar 30 min. om onze warming-up te doen. Ik voelde me af en toe wel duizelig omdat ik bijna geen energie in me lichaam had. Als ik eenmaal rustig liep, voelde het wel goed. Zolang ik niet te hard ging zou het vast wel goed gaan. Één uur ging het startschot. Pff wat voelde de benen slap zeg!! De eerste kilometer was goed oppassen voor de stoepjes, bochtjes en door de regen en de bladeren was het hier en daar ook glad. Hier kwam ik goed doorheen. Ik had afgesproken rustig te vertrekken om bij het 5 km punt te kijken of ik door zou lopen. Daar stond me coach Lex, vlak voor het 5 km punt. Het ging redelijk, niet lekker natuurlijk, maar ik had het idee dat ik het “rustig” uit kon lopen. Net na het punt stonden mijn fans (mijn ouders) me aan te moedigen. Zij hadden droge kleren bij zich voordat het niet goed zou gaan. Ik besloot om door te lopen. Nog geen paar honderd meter later kreeg ik daar spijt van. Het energie niveau raakte helemaal op. Ik had niet eens zin meer om door te zetten. Er gingen alleen maar gedachtes door me hoofd of het wel verstandig is van wat ik doe of niet. 3 meiden kwamen me voorbij, en ik haakte niet aan. Diverse mannen die me voorbij gingen wilde me helpen (heel goed bedoeld natuurlijk!!), maar ik zei dat ik alleen wilde lopen. Daarna lieten ze me ook gaan. Jammer genoeg snapte iemand dat niet, en bleef zogenaamde tips en commando’s geven over hoe ik moest lopen, en wanneer ik moest aanzetten enz. Erg vermoeiend als je daar geen zin ik heb. Met nog 1,5 kilometer te gaan stond Lex er weer. Ik wilde eruit, maar 1,5 km. kon niet veel meer uitmaken… Ik achterhaalde de 3 meiden weer en 2 vielen eraf. Uiteindelijk ben ik denk 4e seniore van de dames geworden in een tijd van 37.56 min. De tijd maakte me niet uit, als ik mijn gezondheid maar niet teveel verpest heb.
Ik kreeg tijdens de prijsuitreiking nog een interview met Vivian Ruijters voor Losseveter.nl. Daarna een warme douche opgezocht en gauw naar huis toe. Thuis gekomen gelijk in me bed gedoken!
