City Pier City Loop - Halve Marathon

14-Maart-2009

Vandaag mocht het dan eindelijk gebeuren. Nadat ik woensdag bij de sportarts was geweest had ik groen licht gekregen om voor de halve marathon te starten mits mijn ontsteking in het scheenbeen beter werd. Na een paar dagen mezelf rustig te houden is het zoveel beter geworden dat ik kon starten!!

Al vroeg gingen we naar Den Haag. Om 1 uur was de start van de 10 km al en Thomas zou daar aan meedoen. Nadat Thomas naar de finish snelde (in een tijd van 30.38 min.!!!) begon ik met warm lopen. De benen voelde goed en ook mijn scheenbeen. Het enige wat niet echt lekker voelde was mijn buik. Maar na lang in de wind stil gestaan te hebben moest het lichaam waarschijnlijk even wennen aan het geschud van het lopen. Ik mocht starten in Vak A en was er al vroeg heen gegaan zodat ik lekker vooraan in het vak kon staan. Het vak stroomde langzaam aan vol, en de toppers melde zich ook bij de start. Het lint werd weg gehaald en zo konden we aansluiten bij de genodigde loop(st)ers. Wat een gedrang in zo'n startvak! Het startschot klonk en we konden weg gaan. Na een hoop geduw kon ik al gauw mijn eigen weg lopen. De eerste kilometers voelde lekker ontspannen aan. Ik wilde niet te snel starten omdat ik nog niet weet waar ik sta, en wat mijn lichaam al aankan. Na de eerste kilometer begint mijn buik een beetje op te spelen. Gewoon negeren dacht ik nog. De pijn werd steeds erger en het leek wel of ik een baksteen in me buik had zitten. Na 5 kilometer stond Lex langs de kant en ik kwam netjes door in 19:42 min. Super ontspannen en makkelijk alleen die buikpijn die niet weg wilde. Daarna kwamen we langs Zier Running en daar zat John op een hoge stoel met een luidspreker! Na 6,5 kilometer stond mijn vader langs de kant. Ik vertelde nog dat ik de bosjes in zou moeten. Even later tussen de auto's op de stoep was mijn eerste stop. Even had ik gehoopt dat ik het dan kwijt zou zijn en weer lekker verder kon lopen. De 10 kilometer passeerde ik in 39.42 min ondanks mijn stop. De benen gingen nog steeds goed, alleen werd de buik steeds erger. Weer tussen de auto's gezeten. Langs de boulevard de kant in geschoten en vervolgens weer opzoek naar een rij auto's. Ik kon alleen nog maar joggen. Op het 15 km punt zag ik 62 min staan. Ik kon niet meer, ik liep van bosje naar auto en van auto naar bosje. Ik wilde langzaam doorlopen totdat ik mijn vader of Lex zou zien. Langs de Burger King schoot ik de winkel in en rende door naar de wc daar. De gezichten van de mensen zal ik in ieder geval nooit meer vergeten :) Al gauw daarna stond mijn vader daar en ben ik eruit gestapt. Tussen de menigte door ben ik met Thomas naar het Malieveld gelopen. Mijn moeder opgezocht, gauw wat warms aan trekken en naar huis. Wat een rot beleving was dit!! Ik hoop het nooit meer mee te maken. De benen waren goed en ik zal het meenemen naar de volgende wedstrijd. Maar nu eerst mijn bed in!